Tag Archives: relationship

Hindi Ako To

20 Jun

Hindi ko pinili ang saktan ka.

Pero iyon ang resulta ng iyong ginawa.

Hindi ko ginusto na umiyak ka, bumagsak ang balikat, magmukhang kawawa.

Pero iyon ka, dahil kinumpronta.

Hindi ko ninais na mahirapan ka.

Pero ikaw din ang may sala.

Hindi ko naisip, na ako pa ang magtutulak sayo palayo.

Dahil ikaw, sinagad mo ako.

Hindi ko pinangarap na maging ganito–Kontrabida sa paningin mo.

Hindi ganito ang pagkatao ko.

Pero nilabas mo to.

Hindi masaya ang makita kang nagdurusa.

Pero sa bawat pagtanggi mo ng mga katotohanang alam ko na,

sa bawat hakbang para mapaniwala ako sa mga kasinungalingan mo

sa bawat “hindi” na ang totoo’y “oo”,

sa bawat “oo” na hindi naman magkakatotoo–

Nasasaktan ako.

Kasi mahal pa din kita kahit kinamumuhian kita.

At nakakalungkot, na alam kong mawawala din ang poot,

pero mabubura na ang tiwala, mapapalitan ng kirot.

Advertisements

Need is an Enemy

11 May

At this moment, I’m seeing NEEDINESS as a bad guy that controls another human being. And CONSCIENCE is his ally. It strips you of FREEDOM and makes you sad. It makes you question, “Why are you for?”.

Because other people NEED you? And if you’re not?

When is being good a hindrance? Or does HELPING someone because they need you something that you should even question?

My CONSCIENCE says, its the way of life. Its a sin turning back on someone.

But what if by giving you’re losing a bit of your core?

But what if, you’re only thinking of this because of the person involved and not HELPING in general? Am I being bias, right now?

Oh, I think its giving when you’re not ready. That’s when it becomes a chaos within.

If it’s not wholehearted, it’s giving wasted.

If it’s not voluntary, you’ll feel USED and not FULFILLED.

See there, when you give away some, you get filled.

But right now, I’m not.

Hmm, where did it go wrong?

babaeng gipit

13 Dec

ilang beses akong nasabihan na “galit” ako

ilang beses nilang pinaramdam na ang opinyon ko’y di na kailangang pakinggan

ilang beses nang ang pananamit, estilo ng buhok, maging ang bangs, pati ang hugis ko — hindi sila makontento

na para bang may say sila sa katawan at porma ko,

na para bang maharlika silang dapat sundin,

na para bang sinakop nila ako, alipin at sila ang amo ko

ilan sa kanila, mga taong di ako kilala

ilan sa kanila, akala kilala ako

ilan sa kanila, mga taong mahal ko

alin ba sa mga sinasabi nila ang dapat sundin?

alin ang bibigyang pansin?

alin ang kaya kong indahin?

minsan, sa bigat ng kalooban ay bubuhos ang luha

minsan, sa sakit ng mga salitang nabasa, narinig ay mapapaluhod sa panghihina

minsan, napapakita ko to sa taong kung sinong malapit

madalas, pagkatapos ibuhos ang lungkot

gigisingin ka ng mundo,

kukuyugin ka ng mga responsibilidad mo

papaalalahanin ka na tumatakbo ang mundo,

hindi umiikot sayo,

tumahan ka na sa pag-iyak

punasan ang mukha,

huminga ka,

harapin muli ang ginagawa

kasabay niyan ang pakiramdam na parang hinubaran sa taong napagbuhusan ng emosyon

kasabay nang takot na dulot ng pagpapasilip mo nang iyong pagkatao, ng kahinaan mo:

ang opinyon ng ibang tao

lalo na ng galing sa mga taong mahal mo

pagkatapos ay ang pagsuko.

pagsuko na iparating ang saloobin mo.

pagsuko na ipaliwanag na ang babae kapag natangay ng kanyang emosyon hindi galit kundi gipit

gipit sa oras na kayang ilaan ng mundo upang pakinggan ito

gipit sa pag-unawa dahil natatakot ang ibang mailugar sa tama

gipit sa pera dahil nalalamangan sila

gipit sa respeto dahil “inaangkin” sila

gipit sa kalayaan dahil makapangyarihan sila,

kapag pinalaya mo, bubuka ang pakpak at lilipad, aangat, mas malayo sa narating mo

pero hindi gaya ng mga taong nanglalamang, babalik ang babae sa lupa, magpapakumbaba

bubuhay ng bata, uunahin ang pamilya

Salamin

22 Nov

Inspired by Omar and Osly

Magkamukha, madalas sabihin ng iba.

Bakit hindi nila nakikita ang tunay na katauhan nating dalawa?

Oo pala. Magkamukha hindi lang sa mukha, pati sa damit, sa lahat ng gamit.

Oo nga pala. Pati sa kurso, sinundan kita.

Lumayo tayong dalawa sa mga mapanghusgang mga mata.

Lumipad tayo. Sinubok mangarap ngunit nadala.

Nagising akong gusto na ding lumayo sa yo.

Dahil sa mundong ating narating, nasundan tayo ng mga matang nagdidikta, nanlalamang, mapanghusga!

Kinulong muli tayo sa hawla, na ikaw ay ako at ako ay ikaw!

Ang pagkakaibang kanilang makita — pagkukulang ng isa.

“Tignan mo siya, naiiba.”

“Bakit hindi ka tumulas sa kanya, nangunguna?”

Sa puntong ito, ginusto kong basagin ang salamin at hindi pumares sa iyong mga adhikain.

Ginusto kong kumawala at ganun ka din.

Nagwagi sila, pinaramdam nila na tayo’y magkalaban.

Sa aking pag-iisa, niyakap ko ang kawalan, ang espasyo na dati mong kinalagyan.

Nahanap ko ang sarili kong pagkakakilanlan.

Tama nga pala ako.

Tama ang naiisip ko noon na pilit kong binabaon.

Magkaiba nga tayo, tol.

Masaya ako sa katahimikan, mas kampante kasama ang mga kaibigan.

Pinipili ko ang aking susuyuin, mas gusto mo namang jowain saka kilatisin.

Marami pa, bro.

Pero ito ang sigurado — marami pa tayong madidiskubre sa ating mga sarili.

At ito pa ang tumino sa eksperimentong ito —

namiss kita, Tol!

Hindi ikaw ang kalaban.

Walang kailangang patunayan sa mga taong hindi kailanman matatahimik sa katotohanan.

Mahal kita, Tol!

— Ang Proud Mong Kambal

Someday

20 Nov

It hurts my heart. Knowing I may never make my mother understand why I am who I am.

I am who I am because of their decisions, of my upbringing and of them not witnessing my growing years.

I have been sharing my pain, begging her to understand why I am what I am.

That this is the product of my circumstances when let me be on my own.

I have spoken and written words, was brought to tears, dried my throat, hanged a call, thrown tantrums I am not proud of and I don’t know anymore.

I feel like a restless tiger inside a cage who just wants to be embraced.

But I think I have to stop fighting this.

And live NOW. I know somehow that if I keep at this I could loose myself entirely.

I must let go and not let this define me. I knew of that. But it is so hard to accept defeat when I know they are the core of my being.

When I know that I haven’t felt known to them.

I want to believe I am reaching the end of this desperation of being accepted and understood. My heart is tired. My mind is loosing focus. I must not. I must stop. I must GROW. I have to let go of the child who was left behind. The child whose innocence was snatched because no one was looking.

They say they sacrificed a lot for me.

And all I’m saying is I did too and I hurt.

I pray I won’t have to tell some hard truths Because I don’t think she will handle it well.

I don’t have to hurt, right?

For now, I’ll keep my secret and pretend to be what they want.

I’ll find my way. Someday.

LDR

12 Feb

Bakit ganito kasakit

Ang kapalit ng iyong pag- alis?

Maraming taon

Ngunit konting pagkakataon

Sabagay ganun din noong ako’y

Sampung taon

Maraming nakapaligid

Pero nabibilang ang bigkas ng bibig

Nagpalipat-lipat ng lugar

Hanggang wala ng makilala maliban sa isa o dalawa.

Hindi ako nahilig makichika

O mangumusta sa iba

Yan na ako, simula pa

Wala pa noon ang sakit

Noon, isa lamang akong paslit

Isang dakilang manonood

Ng mga tao sa aking paligid

Bakit ganito kasakit

Ang kapalit ng iyong pag- alis?

Wag mo akong tanungin

Bakit wala akong oras sa iyong daing

Wag mo akong sisihin

Kung hindi ako malambing

Ang TV ang aking gabay

Lumaki akong wala namang nanlalambing

Pinalaki akong matatakutin

Ang sabi nga ng iba’y manang na din

Kaya patawad kong hindi ako

Ang ideal mong maging

Pero kung laging mali ko ang ipaparating

At ang daing di iindahin

Saan na tayo papadparin?

Kung parehas tayong ang hiling

Ang isa sa atin ay dinggin

At wala sa atin handang makinig

O Bakit ganito kasakit,

Ang kapalit ng iyong pag- alis?

T-A-N-G-A

3 Aug

Todo akong magmahal

iAalay buo kong dangal

iiNdahin lahat ng bawal

daiG ko pa nga ang iyong mahal

na sA dulo ika’y tinalikuran
Tandaan mo ito

mAmahalin kita hanggang dulo

maNalig ka sa aking puso

hanGgang sa itakwil mo

tangA na kung tanga 
MagpapakaTANGA para lang  sayo

Red and Bleak

4 Jun

It happened so #fast

It was a #blur

All was #bleak

But you, the lone #color
You see, I ignored the signs

And man, you made me blind

You took away my heart

I was empty and free
Now i see, 

you stole the fire in me

Alas! I was that color

(You traitor!)

🤦🏻‍♀️

But I won’t give chase

Please, go on keep my color

I hope you blend with it
My fire, although defused

Will be lit, don’t be confused

‘Cause my heart, it multiplies
There will come a time

When this bleak world would be lit

parang ang sarap magmahal

28 Jan

parang ang sarap nang may minamahal

ang abangan ang kanyang pagdating

ang masabik sa kanyang mga halik

ang damhin ang kanyang paglambing

 

parang ang sarap nang may nagmamahal

may kasukob sa ulan

may kayakap hindi lang ang unan

may kasama sa patutunguhan

 

parang ang sarap magmahal

ang kiligin kahit hindi pansin

ang sabikin kahit sa iba nakatingin

ang magmahal kahit hindi ikaw ang ibigin

 

 

I’ll Say It, So Stop

24 Jan

“I love you”, such beautiful words
I once believe them to be gems

Spoken rarely but truthfully

Now they have become like a “hello”
A greeting, a passing thought,

A careless slip of the tongue

A habit to pacify all things petty
“I love you”, it has become words

Same as “I’m fine” to “how are you’s”

Where you utter them to indulge curious minds

But totally lie about the inside
I’ll say it. “I’m fine”, so  don’t ask anymore

I’ll say it.  “I love you”, so you won’t ask for more.