Tag Archives: relationship

Someday

20 Nov

It hurts my heart. Knowing I may never make my mother understand why I am who I am.

I am who I am because of their decisions, of my upbringing and of them not witnessing my growing years.

I have been sharing my pain, begging her to understand why I am what I am.

That this is the product of my circumstances when let me be on my own.

I have spoken and written words, was brought to tears, dried my throat, hanged a call, thrown tantrums I am not proud of and I don’t know anymore.

I feel like a restless tiger inside a cage who just wants to be embraced.

But I think I have to stop fighting this.

And live NOW. I know somehow that if I keep at this I could loose myself entirely.

I must let go and not let this define me. I knew of that. But it is so hard to accept defeat when I know they are the core of my being.

When I know that I haven’t felt known to them.

I want to believe I am reaching the end of this desperation of being accepted and understood. My heart is tired. My mind is loosing focus. I must not. I must stop. I must GROW. I have to let go of the child who was left behind. The child whose innocence was snatched because no one was looking.

They say they sacrificed a lot for me.

And all I’m saying is I did too and I hurt.

I pray I won’t have to tell some hard truths Because I don’t think she will handle it well.

I don’t have to hurt, right?

For now, I’ll keep my secret and pretend to be what they want.

I’ll find my way. Someday.

Advertisements

LDR

12 Feb

Bakit ganito kasakit

Ang kapalit ng iyong pag- alis?

Maraming taon

Ngunit konting pagkakataon

Sabagay ganun din noong ako’y

Sampung taon

Maraming nakapaligid

Pero nabibilang ang bigkas ng bibig

Nagpalipat-lipat ng lugar

Hanggang wala ng makilala maliban sa isa o dalawa.

Hindi ako nahilig makichika

O mangumusta sa iba

Yan na ako, simula pa

Wala pa noon ang sakit

Noon, isa lamang akong paslit

Isang dakilang manonood

Ng mga tao sa aking paligid

Bakit ganito kasakit

Ang kapalit ng iyong pag- alis?

Wag mo akong tanungin

Bakit wala akong oras sa iyong daing

Wag mo akong sisihin

Kung hindi ako malambing

Ang TV ang aking gabay

Lumaki akong wala namang nanlalambing

Pinalaki akong matatakutin

Ang sabi nga ng iba’y manang na din

Kaya patawad kong hindi ako

Ang ideal mong maging

Pero kung laging mali ko ang ipaparating

At ang daing di iindahin

Saan na tayo papadparin?

Kung parehas tayong ang hiling

Ang isa sa atin ay dinggin

At wala sa atin handang makinig

O Bakit ganito kasakit,

Ang kapalit ng iyong pag- alis?

T-A-N-G-A

3 Aug

Todo akong magmahal

iAalay buo kong dangal

iiNdahin lahat ng bawal

daiG ko pa nga ang iyong mahal

na sA dulo ika’y tinalikuran
Tandaan mo ito

mAmahalin kita hanggang dulo

maNalig ka sa aking puso

hanGgang sa itakwil mo

tangA na kung tanga 
MagpapakaTANGA para lang  sayo

Red and Bleak

4 Jun

It happened so #fast

It was a #blur

All was #bleak

But you, the lone #color
You see, I ignored the signs

And man, you made me blind

You took away my heart

I was empty and free
Now i see, 

you stole the fire in me

Alas! I was that color

(You traitor!)

🤦🏻‍♀️

But I won’t give chase

Please, go on keep my color

I hope you blend with it
My fire, although defused

Will be lit, don’t be confused

‘Cause my heart, it multiplies
There will come a time

When this bleak world would be lit

parang ang sarap magmahal

28 Jan

parang ang sarap nang may minamahal

ang abangan ang kanyang pagdating

ang masabik sa kanyang mga halik

ang damhin ang kanyang paglambing

 

parang ang sarap nang may nagmamahal

may kasukob sa ulan

may kayakap hindi lang ang unan

may kasama sa patutunguhan

 

parang ang sarap magmahal

ang kiligin kahit hindi pansin

ang sabikin kahit sa iba nakatingin

ang magmahal kahit hindi ikaw ang ibigin

 

 

I’ll Say It, So Stop

24 Jan

“I love you”, such beautiful words
I once believe them to be gems

Spoken rarely but truthfully

Now they have become like a “hello”
A greeting, a passing thought,

A careless slip of the tongue

A habit to pacify all things petty
“I love you”, it has become words

Same as “I’m fine” to “how are you’s”

Where you utter them to indulge curious minds

But totally lie about the inside
I’ll say it. “I’m fine”, so  don’t ask anymore

I’ll say it.  “I love you”, so you won’t ask for more.

The Getting-to-know-each-other Stage

11 Dec

Gusto kitang makilala, ang sabi mo.

Tara, usap tayo, ang sabi ko.

“Kumusta ka na?”
“Ok lang…”

Ok nga lang kaya?

Nasilayan ko ang ngiti mo sa facebook
Sa tingin ko, wala ka namang pinagdadaanang pagsubok
Nag-umagahan ka na ba?
Siguro masiyahin kang talaga.

Nabasa ko ang update mo sa twitter,
Mukhang hindi ka naman bitter.
Lunch na, kain ka na.
Siguro nakamove on ka sa ex mo.

Nakita ko ang mga lugar na napuntahan mo sa instagram,
Marahil ikaw ay malaya ; walang agam -agam.
Gabi na, nakakain ka na ba?
Siguro, masaya kang kasama.

Paano Kung sabihin ko sayo na ako’y higit pa sa mga sinabi mo.
Na ako’y higit pa sa mga haka-haka mo.
Mga haka-hakang mula sa labas na anyo.
Anyong pinili ko, sinalat ko.
Pagkataong para lang sa mata ng mundo
Pero hindi ang “ako” sa mata ng iilang Tao
Mga taong Handa akong harapin, kausapin, intindihin, prangkahin.

Tara, usap tayo, ang sabi mo.
Gusto kitang makilala, ang nasa isip ko.

Malaman ang iyong mga hilig ,
Mga bagay na nagbibigay kilig,
Mga pangarap na gustong abutin,
Mga lugar na gustong explore-in

Ganyan sana tayo. Usapang matino.

Tara, magkita tayo. 

Mata sa mata. 

Hayaang mag-ugnayan ang ating mga puso.

Tara’t ating abangan saan ito patungo — pagkakaibigan o pag-iibigan.

Tara, halika, usap tayo.
12/11/16

Ngayon na nga ba ang SA WAKAS?

31 Aug

Ano ba itong pakiramdam na parang nakalutang sa alapaap at sa isipan, isang imahe ng kadenang napigtas?

Ano nga ba?

Ano ba itong parang pagluwag ng dibdib pagkatapos tumakbo ng tumakbo na parang may tinatakasan at sa isipan, mga katagang paulit-ulit: “Sa wakas…sa wakas”.

Nagsimula lahat ng niyan nang makita na kitang may kasama nang iba.

Pero nang balikan ko ang araw simula nang makita kita kasama niya at ng araw na huli tayong mag-usap pagkatapos ng mahabang katahimikan…

Kaibigan, nakawala ka na nga ba o kumapit lang sa iba?

Naghihintay na sana sa pagtagal, siya ang makapagpakawala sa’yo sa kadena

Dahil di ko naisip, pinakawalan nga kita sa hawla nating dalawa, pero ang kadenang nagdudugtong sa ating dalawa, kadenang iyong ginawa, hindi mo pa nasisira.

Ang malayang pakiramdam unti-unting bumaba mula sa alapaap. 
Ikaw nga ba’y masaya na o nagpapanggap? 

Kailan mo mahahagilap na hindi ako ang iyong pangarap?

At kailangan ko matatanggap, na hindi ikaw ang aking hanap?

Na ang kalungkutan ay hindi basehan para sa pag-iibigan?

Ang kalungkutan ko’y hindi ang iyong kawalan,

Kun’di ang kakayahan ng puso kong kumawala at maipagkatiwala sa iba ng lubusan. 

Pero ang kapal naman ng aking mukha para sa isiping di ka pa nakawala. Sana nga. Sana nga. 

Sa konting panahon, ako’y nakaramdam ng alapaap sa pag-aakalang ika’y nakatagpo na ng bagong pangarap, nang sa gayo’y ako nama’y mapanatag na ikaw at ako maaari nang bumalik sa pagkakaibigan nang walang masasaktan.

Ngayon na nga ba ang “Sa wakas.”? 

Muli, hihingi ng tawad nang walang wakas.

Too Much Love That killed Us

15 Mar

I’m sorry to the boy who loved me the most.

I’m sorry i refuse to change my mind when I didn’t feel you fit in my life

I wasn’t accustomed with you in my life

And I’m not ready for that relationship in your mind

Babe, you offered too much I couldn’t dwell

You offered a vision you couldn’t handle well

You loved me too much

It just doesn’t seem like a match

With you always giving in and yet demanding in a pretense of longing

And I, too busy for caring with the excuse of not knowing

You loved me too much

That it seemed to me you were living in a hunch

Of you too scared to shed your true self

Of you too afraid I might not like you that much

To converse alone with you content on looking on
To decide on my own with you just riding along

To hear and forget

To come yet regret
For me, alone is my norm

For me, “us” is a new form

But just the same, I let you in, 

It was a risk that was too difficult for me to take in

But i believed in the now and hoped for us to be better together 

But, I don’t know, was i too much to bear?

Was I too fast, too independent for you, Dear? 

‘Cause somehow, I was losing you

I was constantly seeking for you

To realize the you, not living in the now.

Too much love that made you too scared for me to love. 

Too much love that made me too scared for us to love.

And so much more you couldn’t know until your “too much” would be just “love”. 

Or until I could love you as much.

inspired by: MARTA

3 Mar

Ako si Marta

Dalagang ina

Nagmahal nung una

Nanganak mag-isa

Nagalit sa mundo

Sabi ko noon, “Unfair ito!”

Buti pa siya, walang dinadala

Magiging ama, pero hindi halata

Kung umasta parang binata

Walang anak na iniinda

Kung ang lalaki kaya ang magdala

Para sa ‘pag puntong ako’y nanghihina

Makikipag-inuman naman sa barkada

Tutal, lalaki na ang may dala

Ng batang binuo naming dalawa

Kung lalaki na ang magdadala

Pwede na akong maglakwatsa

Maghahanap ng damit

Kaya nang magbuhat,

kahit maraming bitbit

Pero hindi, dahil kung lalaki ang magdadala

Sasamahan ko siya

Kapag kumirot ang tiyan?

Dali-dali kong hahalikan

Kapag umiiyak, kahit walang dahilan?

Kahit saan pa yan, lagi kong dadamayan

Kapag di makatulog

Naghahanap ng niyog

May buko naman sa kanto

Kukunin ko alang-alang sa mag-ama ko.

Pero kahit hindi lalaki ang magdala

Kahit ako na dahil ako naman talaga

Kakayanin ko, iparamdam lang niya

Nabuo ito nang hindi ako mag-isa

At siguruhin niya

Ilalabas ko itong magkasama kaming dalawa.