Archive | February, 2018

LDR

12 Feb

Bakit ganito kasakit

Ang kapalit ng iyong pag- alis?

Maraming taon

Ngunit konting pagkakataon

Sabagay ganun din noong ako’y

Sampung taon

Maraming nakapaligid

Pero nabibilang ang bigkas ng bibig

Nagpalipat-lipat ng lugar

Hanggang wala ng makilala maliban sa isa o dalawa.

Hindi ako nahilig makichika

O mangumusta sa iba

Yan na ako, simula pa

Wala pa noon ang sakit

Noon, isa lamang akong paslit

Isang dakilang manonood

Ng mga tao sa aking paligid

Bakit ganito kasakit

Ang kapalit ng iyong pag- alis?

Wag mo akong tanungin

Bakit wala akong oras sa iyong daing

Wag mo akong sisihin

Kung hindi ako malambing

Ang TV ang aking gabay

Lumaki akong wala namang nanlalambing

Pinalaki akong matatakutin

Ang sabi nga ng iba’y manang na din

Kaya patawad kong hindi ako

Ang ideal mong maging

Pero kung laging mali ko ang ipaparating

At ang daing di iindahin

Saan na tayo papadparin?

Kung parehas tayong ang hiling

Ang isa sa atin ay dinggin

At wala sa atin handang makinig

O Bakit ganito kasakit,

Ang kapalit ng iyong pag- alis?

Advertisements

N.O.W ends here

5 Feb

It all boils down to today.

There is no “future” as it is only a figment of the mind. There’s only “then” and “now”.

Don’t stress yourself over tomorrow. But if you ever do, as humans are prone to, take a break from the world and ask yourself, 

“Am i happy?” 

“Am i satisfied?”

Don’t think. FEEL. Right this moment. We are our emotions. We are reigned by it.  

Yes, i admit, i won’t be always going to think like this. If only we could not worry all the time as if our time here on Earth is only borrowed. Oh wait, it is.
But this is a moment where i could be centered on the “present”– of the “gift” of life and evaluate then and now. So i would. Because i can. 

So, i will tell you again.

There is no “tomorrow” until it happens. Why worry now?

The time you first started to read this is different from the state you’re in when you’re here now. At the end. Of N.O.W.